صاحب قلمي مي گفت : وقتي مي بيني يك انسان
مي خواهد يك ليوان آب گل آلود را بنوشد ، جلوي او را مگير . يك ليوان آب زلال كنار آن ليوان آب  گل آلود بگذار .
شنيدم : از هنگامي كه واژه شطرنج از قلمرو ورزش پا بر گليم سياست نهاد ، نه تنها در دنياي برخي مهره هاي حيواني ، مثل اسب و فيل و برخي مهره هاي انساني مثل سرباز و شاه و وزير ، كه بر جبين مهره رخ نيز در بازي شطرنج سياست ، هنگامه اي بر پا نمود . هنگامه كيش – كه نه البته از جنس بازي بر صفحه شطرنج حريف ، كه از نوع كنار رفتن از صف دفاع رفيق و سوزاندن رقيب ، قبل از حركت حريف . و اين چنين شد كه ماراتن انتخابات دهم با مهره سوزي در قلمرو اصلاح طلبي توسط غضنفرهاي جبهه دوم خردادي ، بازي را به سمت ... وزير تيركمان شكسته دوران ماضي و چهره شطرنجي امروز در نظر نسل جوان ، هدايت نمود . هدايت به سمت حرف هاي شطرنجي و به قول سياست مداراني كه از قبل سياست نان مي خورند ، گفتمان التقاطي . تا شايد در بازي فينال انتخابات جا نمانند . زيرا عدم شفافيت در ابراز گفتمان ، در ماراتن انتخابات گاهي مي تواند سربازان پياده نظام را در بازي شطرنج سياست ، دچار ترديد نمايد . چرا كه گفتمان التقاطي از نوع سالاد روسي آن يعني قاطي كردن هر چيز اضافه از هر نوعي به جهت رونق گيشه در بازار عرضه انديشه است . انديشه اي كه براي رسيدن به هدف هر وسيله را مباح مي كند و هر حرامي را حلال . به هر حال آن چه امروز در مقابل گفتمان التقاطي با معرفي چهره هاي شطرنجي مي تواند مفيد واقع شود ، حضور يك چهره شفاف با گفتمان خدمت بي منت اصولگرايانه است . يعني در حقيقت گذاشتن همان ليوان آب زلال در مقابل ليوان آب گل آلود . پس عرضه نوشيدني از ما و نوشيدن از شما .